Rozdział 3 ( cz.1 )

Po przebudzeniu nie otwierałam od razu oczu, chciałam pozbierać wszystko do kupy bo nie wierzyłam w to co się wczoraj stało. Ja, Scott, nasza rozmowa i ten cudowny pocałunek. Nagle mocne światło słoneczne uderzyło w moje przykryte powiekami oczy, które musiałam teraz otworzyć. Podniosłam głowę, a nade mną stała już Alice i to chyba ona po cichu wtargnęła do mojego pokoju odsłaniając zasłony. Nie zdążyłam nawet dobrze się podnieść i rozkminić co ona tu właściwie robi, a już dostałam deszcz pytań. No cóż w tym miasteczku nic się nie uchowa!

- Ej co jest z Tobą ? Gdzie ty się wczoraj szlajałaś ? Cały czas dzwoniłam ! Czemu nie odbierałaś ?

- Yyy… Skończyłam wcześniej zajęcia – Powiedziałam nieśmiałym i nadal rozespanym głosem.

- Aha. Co?! Że jak?! Wcześniej i nawet nic nie powiedziałaś, ej miałyśmy pochodzić po sklepach!

- No wiesz tak jakoś wyszło.

- Tak jakoś?! … To co ty właściwie robiłaś cały dzień? – Zadała pytanie na które tak bardzo nie chciałam odpowiadać, a ona przecież jest moją przyjaciółką i nie mamy przed sobą tajemnic – Uhhu ! Zejdź na ziemnie marzcielko i odpowiadaj– W tym momencie machnęła mi ręką przed oczami, a ja się ocknęłam i zorientowałam, że ten chwyt nie działa bo ona za dobrze mnie zna.

- Właściwie to nic, siedziałam w domu przed komputerem słuchając muzyki. No znasz mnie przecież co ja innego mogła bym robić – Próbowałam powiedzieć to tak aby zabrzmiało bardzo przekonująco.

- Tak, tak znam Cię, więc gdybyś faktycznie siedziała w domu to zadzwoniła byś do mnie. Jak zawsze, żeby się razem ponudzić.

- No Dobra ! Byłam ze Scottem – Wydusiłam to z siebie i spuściłam wzrok niczym małe dziecko.

- O widzisz …Co prawda wiedziałam o tym już od wczoraj no ale wiesz nie ma to jak przesłuchanie przyjaciółki, te twoje marne starania odwrócenia mojej uwagi, a i najlepsze twoja marna gra aktorska – Uśmiechnęła się szyderczo, po czym obie wybuchłyśmy śmiechem.

- A co ty tu w ogóle robisz ? Jak weszłaś do domu ? – Kolejna próba odwrócenia uwagi, haha… ale tym razem skuteczna.

- No jak to po co, musiałam sprawdzić co się z Tobą dzieje. Weszłam normalnie przez drzwi. Nie wiem co się tam wczoraj działo, ale to na pewno nie było dla Ciebie zdrowe i Twój mózg najwyraźniej nie wytrzymał bo trochu się zlasował.

- Chcesz posłuchać co się wczoraj stało czy masz zamiar całkowicie zepsuć mi humor swoimi ripostami ?!

- Sory no, ale mnie wkurzyłaś bo nie posłuchałaś jak Ci mówiłam żebyś się z nim nie zadawała.

- Tak, bo musiałam sama sprawdzić jaki jest.

- I co pewnie się rozczarowałaś ?

- Tak …

- A nie mówiłam …

- Rozczarowałam się ale Tobą.

- Przyznaję może się myliłam odrobinkę.

- Wiesz co tak naprawdę to nikt z was nie wie jaki Scott jest naprawdę.

- To niby jaki jest?

- Jest miły, czuły, przy mnie był sobą, był tym kim nie pozwalają mu być znajomi, da się z nim normalnie porozmawiać.

- Gdzie wy w ogóle wczoraj byliście? No i co się tam działo? – Rzuciła z wielką fascynacją.

- Na łące, nie wiem gdzie to, ale było tam ślicznie. Pachnące kwiaty, słońce, drzewa no i my razem, tam.  Dużo rozmawialiśmy, a na koniec wszystko uwieńczyliśmy pięknym, dla mnie trwającym wieczność pocałunkiem – W tym momencie zły napłynęły mi do oczu, szybko je przetarłam i popatrzyłam na Alice siedzącą naprzeciwko mnie z kamienną twarzą i otwartymi ustami, które nie wiedziały co mają powiedzieć.

- Czyli teraz jesteście parą ?

- Na to wygląda – Pokiwałam potakująco głową.

- No, no to o was od rana huczy całe miasteczko.

- Jak to ?

- Wystarczyło, że Scott przyszedł wczoraj po ciebie pod szkołę i dziś wybrał się do na lekcje czego nie robił od miesiąca – Patrzyła na mnie z miną pełną podziwu i dodała – Przepraszam Cię, że tak źle o min mówiłam i tak na Ciebie naskoczyłam z tymi pytaniami.

- Nic się nie stało. Co? Właśnie szkoła musimy się zbierać !

- Em… Wybacz ale dziś Cię porywam na zakupy bo twoja mam prosiła.

- Fajnie, ale Scott ?

- Oj tam, nic się nie stanie jak zobaczysz swojego Romeo dopiero wieczorem. Bo pewnie nie wiesz, ale twoi rodzice robią dziś grilla i zapraszają rodzinę Scott’a i moją. 

- To super, że wpadli na taki pomysł ! – Naprawdę się ucieszyłam, zaczęłam podskakiwać z radości – Tylko mnie nie mów, że rodzice wiedzą, że ja i Scott jesteśmy parą ? – Pełna optymizmu liczyłam na przeczącą odpowiedź bo chciałam żeby dowiedzieli się o tym od nas, a nie od ludzi.

- Mówiłam to miasto kocha nowinki, hehe .

Po chwili przez otwarte drzwi mojego pokoju dobiegł nas głoś mojej mamy.

- Susan, Alice chodźcie musicie coś zjeść zanim pojedziemy na zakupy.

- Dobrze mamo już idziemy – Odpowiedziałam zadowolonym głosem po czym wstałyśmy i obie zeszłyśmy na dół do kuchni. Tam czekało na nas pyszne śniadanie, sałatka z pora i mój ulubiony zestaw kanapek. Od razu zabrałyśmy się do jedzenia, a mam nic nie mówiąc tylko uśmiechając się to mnie poszła się przebrać. Zajadając się sałatką nagle podskoczyłam, nie wiedząc co się dzieje Alice siedziała i patrzyła na mnie jak na wariatkę. Okazało się, że to tylko niegroźny sms, uspokoiłam Alice, a ona zaczęła się ze mnie śmiać. Wyciągając telefon z kieszeni spodni byłam ciekawa kto do mnie napisał, przecież tak niewiele osób ma mój numer. Powoli przesunęłam palec na przycisk odblokowujący klawiaturę i ostrożnie otworzyłam nową wiadomość.

Hej Susan ! Szkoda, że nie ma Cię dziś w szkole bo chciałbym znów Cie zobaczyć. Pewnie już wiesz, że dziś wieczorem poznasz moich rodziców i siostrę, a ja twoją rodzinę. Kocham Cię, do wieczora ! :* 

Twój Scott !

Czytając moja twarz promieniała uśmiechem coraz bardziej, więc Alice domyśliła się kto napisał, a widząc moją słodką minę nie musiała już czytać tego smsa. Teraz wiedziałam na pewno, że wczorajsze wydarzenia to nie był tylko piękny sen. No teraz trzeba zejść na ziemie i racjonalnie myśleć co w moim przypadku jest teraz trudne gdy mam Scotta...   (cdn)